தமிழீழத்திற்கான இறுதி போரில் இராணுவத்தில் சரணடைந்த 500 பேர் தொடர்பில் இதுவரை எவ்வித தகல்களும் இல்லை. காணாமல் போனவர்களின் தாய்மார்கள் கேட்பது “என் பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தது?” என்றுதான் இந்த வினாக்களை எழுப்புகின்றனர்.
500 பேரை நாங்கள் இராணுவத்திடமே ஒப்படைத்தோம் என்ற உண்மையை நினைக்கும் போது, ஒரு நாடாக அந்தத் தாய்மார்களுக்கு நாம் என்ன பதில் அளிக்கப் போகிறோம்? எனவே இந்த விடயங்கள் குறித்தும், பொறுப்புக்கூறல் குறித்தான பொறிமுறைகள், சட்டக் கட்டமைப்புகள் மற்றும் உண்மையான அரசியல் அர்ப்பணிப்பு இருக்க வேண்டும் என சட்டத்தரணி நிமல்கா பெர்னாண்டோ அழுத்தமாகத் தெரிவித்துள்ளார்.
ஒரு வலையொளி தளத்திற்கு வழங்கிய பிரத்யேக செவ்வியில், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான பல முக்கியமான உண்மைகளை அவர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அவர் மேலும் தெரிவித்த கருத்துக்களின் சுருக்கம் இதோ:
இராணுவத்தால் பஸ்களில் ஏற்றப்பட்ட நமது பிள்ளைகள் குறித்த இந்த விடயம், அடிப்படையில் ஒட்டுமொத்த சமாதானம் பற்றிய ஒரு முக்கியமான விஷயமாகும். உதாரணமாக, இன்று என் சொந்த மகன் காணாமல் போயிருந்தால் எனக்கு ஏற்படுகிற அதே வேதனைதான் ஒட்டுமொத்தச் சமாதானத்தையும் கடுமையாகப் பாதிக்கும்.
இந்தச் சோகத்தை உங்களால் எவராDகும் ஒரு சாதாரண விடயமாகக் கருதி எளிதில் கடந்துபோக முடியாது. தங்களது சொந்தப் பிள்ளைகளைத் தாங்களே நேரில் இராணுவத்திடம் ஒப்படைத்தோம் என்று பாதிக்கப்பட்ட தாய்மார்கள் நீதிமன்றத்திலேயே பலமுறை வாக்குமூலம் அளித்துள்ளனர். தற்போதும் வவுனியா நீதிமன்றத்தில் இது தொடர்பான வழக்கு மிகத் தீவிரமாக நடந்துவருகிறது.
அப்போது சி.ரி.பி (C.T.B) பஸ்களில்தான் இராணுவத்தினரின் நேரடி உதவியுடன் பிள்ளைகள் ஏற்றப்பட்டனர். நான் யாரிடமும் பிச்சை கேட்கவில்லை, ஆனால் நீதிமன்றத்திலும் முறையானதொரு பெயர் பட்டியல் சமர்ப்பிக்கப்படவே இல்லை.
கடந்த காலத்தில் ஒரு போர் என்று ஒன்று நடந்ததை நாம் எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டோம் தானே, அப்படியென்றால் அங்கே போர்க் குற்றங்களும் நடந்திருக்கக்கூடும் என்பதும் நிதர்சனமே. இப்போது சிலர் வாதாடலாம், இவர்கள் அனைவரும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள், ஆனால் முறையே சரணடையவில்லை என்று.
ஆனால், அந்தச் இக்கட்டான கைது சூழ்நிலைகளைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டுதான், ஒரு மதகுரு அனைவரிடமும் கலந்துரையாடி “சரணடையுங்கள், கடவுள் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்வார்” என்று கூறி ஒரு பெயர் பட்டியலையும் தயாரித்து எடுத்துச் சென்றார். இன்று அந்த மதகுருவும் நம்மிடையே உயிரோடு இல்லை.
ஆகையினால், பயங்கரவாதத்தை அடக்கும் எந்தவொரு செயற்பாட்டிலும் கூட ஒரு குற்றம் நடந்திருந்தால், அந்தத் தனிப்பட்ட குற்றம் குறித்தும் நாம் முழுமையாக விசாரணை நடத்தியே ஆக வேண்டும். போர்க் குற்றம் என்பதற்கான சட்ட எல்லைகளுக்குள் வரும்போது அதில் சில தெளிவான வரைவிலக்கணங்கள் இருக்கின்றன.
முறையாகப் போர் செய்வதற்கும் ஒரு சர்வதேச சட்டக் கட்டமைப்புக்குள் பரஸ்பரமாக இயங்க முடியும் என்ற விதிமுறைகள் உண்டு; இது ஏற்கனவே எல்.எல்.ஆர்.சி (LLRC) அறிக்கையிலும் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இந்த விவகாரங்கள் அனைத்தையும் ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்த்து, மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிக்கொணர்வதும், பாதிக்கப்பட்ட ஏழைத் தாய்மார்களுக்கு நீதி பெற்றுக்கொடுப்பதும், என்னதான் நடந்தது என்ற உண்மையைச் கண்டறிவதும் காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
இறுதியாக, ஒரு நாடாக அந்தத் தவிக்கும் தாய்மார்களுக்கு நாம் அளிக்கப்போகும் பதில் என்ன? எனவே இந்த விடயங்கள் குறித்தும், பொறுப்புக்கூறல் குறித்த பல பொறிமுறைகள், பலமான சட்டக் கட்டமைப்புகள் மற்றும் உண்மையான அரசியல் அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
Attorney Nimalka Fernando highlights that over 500 individuals who surrendered to the military during the final war remain missing, leaving grieving mothers desperate to know the fate of their children. She emphasizes the urgent need for accountability mechanisms, legal frameworks, and political commitment to uncover the truth and deliver justice to the affected families.
